PINAGKATIWALA KO SA SARILI KONG INA ANG BAGONG PANGANAK KONG ASAWA—PERO PAG-UWI KO, INABUTAN KONG NAG-AAGAW-BUHAY SA LAGNAT ANG MAG-INA KO HABANG NAGPAPAKASASA SA SHOPPING ANG PAMILYA KO.
Ako si Mateo, 35 taong gulang. Dalawang linggo pa lamang ang nakalipas mula nang isilang ng asawa kong si Clara ang aming panganay na si Leo. Hindi naging madali ang panganganak ni Clara. Nagkaroon siya ng kumplikasyon kaya mahigpit ang bilin ng doktor na kailangan niya ng matinding pahinga, tamang nutrisyon, at pag-aalaga.
Buhay ko ang mag-ina ko. Ngunit bilang Head Engineer ng isang malaking construction firm, biglang nagkaroon ng matinding emergency. Isang malaking proyekto namin sa Cebu ang nagkaproblema at kailangan ko itong ayusin nang personal. Apat na araw akong mawawala.
Dahil ayaw kong iwan si Clara nang mag-isa lalo’t sariwa pa ang tahi niya, nagprisinta ang aking ina na si Doña Carmela at ang kapatid kong si Beatrice na sila muna ang titira sa bahay namin.
“Huwag kang mag-alala, Mateo. Kami na ang bahala sa mag-ina mo. Mag-focus ka sa trabaho mo para sa pamilya,” matamis na pangako ng aking ina habang yakap ako.
May kaunting kaba sa dibdib ko. Alam kong mula pa noon, hindi paborito ng ina ko si Clara. Para sa kanila, isa lamang “simpleng probinsyana” si Clara na hindi bagay sa apelyido namin. Pero dahil nangako sila at naniniwala akong lalambot ang puso nila dahil may apo na sila, ipinagkatiwala ko ang mag-ina ko. Nag-iwan ako ng sapat na pera para sa pagkain at pangangailangan nila.
Ang Mga Kahina-hinalang Tawag
Pagdating ko sa Cebu, ibinuhos ko ang oras ko sa pag-aayos ng problema para makauwi agad. Tuwing gabi, sinusubukan kong tumawag sa cellphone ni Clara. Pero laging cannot be reached.
Tatawag ako sa landline o sa cellphone ni Beatrice, at lagi itong sinasagot ng kapatid ko nang may pagmamadali.
“Kuya, tulog na si Clara. Nagpapahinga. Wag mo na siyang istorbohin,” sabi ni Beatrice. “Okay naman ang baby. Kami na ang bahala. Sige na, nanonood kami ng series ni Mama.”
Dahil sa pagod ko sa trabaho, naniwala ako. Inisip kong baka kailangan lang talaga ni Clara ng mahabang tulog para gumaling.
Ang Nakakagimbal na Pag-uwi
Tinapos ko ang trabaho ko nang walang tulog sa ika-apat na araw para makauwi agad. Gusto kong i-surprise ang mag-ina ko kaya hindi na ako nag-text na nakasakay na ako sa eroplano.
Pagbukas ko ng pinto ng aming bahay, napansin kong tahimik. Inaasahan kong sasalubungin ako ng amoy ng nilulutong pagkain nina Mama o Beatrice, ngunit iba ang nakita ko.
Sa ibabaw ng sofa, nagkalat ang mga mamahaling shopping bags. Mga designer shoes, damit, at mamahaling make-up. Mukhang nag-shopping pa sila gamit ang perang iniwan ko para sa emergency ni Clara!
Mabilis akong umakyat sa master bedroom.
Pagbukas ko ng pinto… parang huminto ang pag-ikot ng mundo ko.
Sumalubong sa akin ang matinding init. Naka-patay ang aircon at ang electric fan. Madilim ang kwarto dahil nakasara ang makakapal na kurtina. Walang bentilasyon. At doon, sa ibabaw ng kama, nakita ko si Clara.
Nabitawan ko ang aking bag.
Nanginginig si Clara. Balot siya ng makapal na kumot, at basang-basa ng pawis ang kanyang damit. Namumutla ang kanyang mga labi na tila walang dugo. At sa tabi niya, umiiyak nang napakahina—halos paos na—ang aming sanggol na si Leo.
Nang hawakan ko ang anak ko, para siyang baga sa sobrang init! Nag-aapoy siya sa lagnat!
“Clara! Diyos ko, anong nangyari?!” natatarantang sigaw ko. Tumakbo ako at niyakap ang aking asawa. Napakainit din niya! Ang balat niya ay parang nasusunog.
Dahan-dahang iminulat ni Clara ang kanyang mga mata. Nang makita niya ako, tumulo ang kanyang mga luha na kanina pa niya pinipigilan. Namamaga ang mga mata niya.
Hinawakan niya ang kamay ko nang mahigpit. Pilit siyang nagsalita kahit nanghihina.
“Mateo…” garalgal niyang bulong. “H-Hindi nila ako pinayagang tawagan ka… Kinuha nila ang cellphone ko… Pinatay nila ang aircon kasi daw magastos sa kuryente…”
Napatingin ako sa side table. Walang tubig. Walang pagkain. Ang thermos ng mainit na tubig para sa gatas ng baby ay walang laman.
“Tatlong araw, Mateo…” patuloy ni Clara, umiiyak. “Hindi nila ako pinagbaba. Nilock nila ang pinto kapag umaalis sila para mag-mall. Umiiyak ang anak natin… wala akong maibigay na gatas kasi wala akong makain… Mateo, akala ko mamamatay na kami…”
Para akong binuhusan ng kumukulong tubig. Ang mga salitang iyon ay tumarak sa puso ko. Hinarap ng asawa’t anak ko ang impyerno sa loob ng sarili naming bahay, sa kamay ng sarili kong kadugo!
Mabilis kong binuhat si Leo at inalalayan si Clara. “Lalabas tayo dito. Dadalhin ko kayo sa ospital. Kapit lang, Mahal.”
Habang binubuhat ko sila pababa ng hagdan, biglang bumukas ang pinto sa ibaba.
Pumasok si Doña Carmela at si Beatrice. Pareho silang may hawak na kape mula sa isang sikat na coffee shop, nagtatawanan at may bitbit na namang mga bagong shopping bags.
Nang makita nila ako, nawala ang mga ngiti nila.
“M-Mateo? Anak? Ang aga mo yata?” gulat na sabi ng ina ko.
Ibinaon ko ang tingin ko sa kanila. Kung nakamamatay lang ang tingin, kanina pa sila naging abo.
“Mama…” nanginginig ang boses ko sa matinding galit. “Anong ginawa niyo sa mag-ina ko?”
“Kuya, OA naman ‘yan si Clara!” sabat ni Beatrice, na pilit binabaligtad ang sitwasyon. “Nakatulog lang kami sa mall kanina. Binilinan naman namin siyang wag masyadong mag-aircon kasi ang laki na ng bill niyo! At saka, nagrereklamo na wala siyang cellphone, eh baka maka-istorbo lang sa’yo!”
“Hayop kayo!” sigaw ko, umalingawngaw sa buong bahay ang boses ko.
Napaatras silang dalawa sa takot. Ito ang unang beses na sinigawan ko sila.
“Pinagkatiwala ko sa inyo ang buhay ng pamilya ko! Ang asawa ko, sariwa pa ang tahi! Ang anak ko, dalawang linggo pa lang! Iniwan ko kayo ng pera para sa kanila, tapos ipangsho-shopping niyo lang habang nilo-lock niyo sila sa mainit na kwarto nang walang pagkain?!”
“Mateo, nanay mo ako! Huwag mo akong sigawan!” sagot ni Doña Carmela.
“Wala akong inang halimaw!” bulyaw ko.
Lumapit ako sa pinto at sinipa palabas ang mga mamahalin nilang bag na nasa sofa.
“Lumayas kayo sa bahay ko! Ngayon din! At ipanalangin niyong walang mangyaring masama sa asawa at anak ko, dahil isusumpa ko, ipapakulong ko kayo!”
Isinakay ko agad si Clara at si Leo sa kotse. Iniwan ko ang ina at kapatid ko sa labas ng bahay na tulala at hiyang-hiya dahil nakatingin na ang mga kapitbahay.
Ang Pagbangon
Na-admit sa ospital ang mag-ina ko. Na-dehydrate si Clara at nagka-impeksyon ang kanyang tahi dahil sa pawis at dumi. Si Baby Leo naman ay kinailangang i-dextrose dahil sa sobrang taas ng lagnat.
Tatlong araw akong walang tulog sa ospital, bantay-sarado sa kanila. Hawak ko ang kamay ni Clara habang patuloy akong humihingi ng tawad.
Nang makalabas kami ng ospital, pinalitan ko ang lahat ng kandado ng bahay namin. Kumuha ako ng professional at mapagkakatiwalaang yaya para tulungan si Clara.
Ilang beses nagtangkang pumunta sina Mama at Beatrice para humingi ng tawad. Umiiyak pa si Mama sa labas ng gate, sinasabing gusto niyang makita ang apo niya.
Pero hindi ko binuksan ang gate.
Nalaman ko sa huli na ang pamilya ay hindi laging nasusukat sa dugo. Minsan, ang mga taong kadugo mo pa ang kayang gumawa sa’yo ng pinakamasama. At bilang isang haligi ng tahanan, ang pangunahing tungkulin ko ay protektahan ang asawa at anak ko—kahit pa ang ibig sabihin nito ay talikuran ang mga taong nagpalaki sa akin.
Mula noon, hindi na sila nakatapak sa bahay ko. Namuhay kaming payapa, masaya, at ligtas, malayo sa mga taong nagtangkang sumira sa pamilya namin.
